اتوبوس آبی

- علی میای بریم یه چایی بخوریم ؟

- هوا به این خوبی ، دلت میاد بریم تو یه ساختمون  ِ بسته ؟

- بیا بریم دیگه ...

چند روز ، چند ماه و حتی چند سال بود که این جمله ها مانند سربازان پیاده نظام جلوی چشمانش رژه می رفتند . درست نمی داند چه سالی ، اما می داند که هنوز بیست سالش نشده بود که برای اولین بار این چند جمله را در کتابی خواند و بعد ِ آن از میان ِ هزاران جمله ای که در کتاب بود ، این چند تا در ذهنش ثبت شدند و او هر چه سعی کرد فراموش شان کند ، نتوانست .

در یک بعد از ظهر ِ برفی و سرد ِ زمستان تصمیم گرفت پس از مدتها با زن و بچه اش به گردش برود . چند هفته ای بود که بیش از همه سالهای پیش رژه ی این جملات را می دید و اصلا برای همین بود که می خواست چند ساعتی با خانواده اش بیرون برود .

بارش برف شدیدتر شده بود و ماشین ها با سرعت خیلی کمی راه می رفتند تا روی زمین لیز نخورند .

- بابا یه دقیقه اینجا نگه می داری برم یه چیپس بخرم .

- نه عسل جان ، اینجا که نمیشه نگه داشت .

- بابا تو رو خدا ، سریع می گیرم

- بابک نگه دار بذار بره بگیره

- فقط تند بخر بیا ، باشه ؟

- باشه .

ماشین را نگه داشت تا دخترش از ماشین پیاده شود . زل زد به آینه ی ماشین و سیگاری روشن کرد اما تا آمد اولین پک را بزند صدای ترمز   ِ ماشینی آمد و او فقط لحظه ای صدای جیغ زنش را شنید .

شب ِ پیش ، هر چه زور زده بود نتوانسته بود بخوابد و فقط روی تختش این طرف ، آن طرف می شد . از دو روز ِ پیش که آن خواب را دیده بود دیگر نمی توانست بخوابد ؛ در خواب دیده بود اسمش بابک است و در یک روز ِ بهاری با زن و بچه اش به گردش رفته اند و وقتی پسرش برای خرید بستنی از ماشین پیاده می شود ، ماشین دیگری از پشت به ماشین ِ آنها می زند و او و زنش در دم می میرند .

از دو روز ِ پیش این خواب مدام جلوی چشمانش رژه می رفت و نمی گذاشت آرامش داشته باشد .

- امیر بلند شو ، چقدر می خوابی ، صبحانه حاضره ... .

                                                             ***

پانوشت : این آخرین نوشته ی دی بود . دی ای که نمی دانم چرا اینقدر تلخ بود و اینکه چرا حالا باید خوشحال باشم که تمام شده است .

پانوشت : کسی می داند چرا اینجا نه برف می بارد و نه باران ؟

در کوران ِ داغ ِ امتحانات ، زورم می آید درس بخوانم . در تمام ِ روز ، چند ساعتی که کتاب جلویم باز است منتظر هستم ساعات مثلا درس خواندن تمام شود و شب بتوانم به اتوبوس آبی بیایم و از ایستگاه های مختلف ِ آن حظ ببرم .

امروز صبح بعد از امتحانی نا موفق ، باز هم چند کتاب جلوی رویم باز کردم تا برای دو امتحان ِ پنجشنبه ، برگه ی سفید را تحویل استاد ندهم . بعد از ساعتی باز بودن ِ کتابها باز هم به اتوبوس آبی آمدم تا ایستگاه های آنرا از دست ندهم .معمولا از پایین شروع می کنم به سر زدن به ایستگاه ها . چهارمین ایستگاه ، ایستگاه ِ " امید کیا " است و پنجمین ایستگاه ، ایستگاه ِ " حسین " .

از امشب تنها کامنت خواهم گذاشت ...

این را ایستگاه چهارم نوشته بود .

مدتی ست احساس می کنم حرفی برای گفتن ندارم ...

این را ایستگاه پنجم نوشته بود .

نمی دانم چرا پس از مواجه شدن با این جملات بر دلتنگی های چند وقت ِ اخیرم افزوده شد و

ای کاش روی تابلوهای این دو ایستگاه ، این جملات نوشته نشده بودند و ما باز هم شعر های ناب ِ امید کیا و حسین را می خواندیم .

نمی دانم در وبلاگ نویسی سابقه داشته به بدرقه ی دوستانی که دیگر " به روز " نخواهند شد ، رفت یا نه ، اما می خواهم به بدرقه ی این دو رفیق عزیز که اندک مدتی بود  قلمشان را می خواندم ، بروم .

امیدوارم " سرگیجه " و " از مهربانی  ِ  بی دریغ ِ جانت " باز هم به روز شوند .

به دعوت یرما ی عزیز  ، قرار است داستان ِ کوتاهی بنویسم به اندازه ی ۱۰۰ تا ۱۵۰ کلمه و دعوت کنم از همه ی دوستانم تا در این بازی شرکت کنند . 

- تاریخ و فرهنگ رو گیر آوردی ؟

- باشه ، باشه زنگ میزنم

- چه ترافیکی بود

- ممد     ممد

صداهای مختلف ، هر کدام چیزی می گفتند اما او به سرعت از میان جمعیت ِ حاضر در پیاده رو می گذشت و از موضوع ِ مورد ِ بحث ِ صداها چیزی نمی فهمید و فقط صداهایی را که می شنید با افکارش پیوند می زد .

- تنها صداست که می ماند

- مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد .

- مکرر آبی رنگ ...

- الو  .. الو میخوای چیکار کنی ؟

- مگر در نهر ِ تنهایی چه می شویند ؟

در ِ قرمز رنگ ِ خانه را از این فاصله می دید . پاهایش می لرزید اما همچنان با سرعت از میان جمعیتی که کمتر شده بودند ، می گذشت . زنگ زد و وارد ِ خانه شد . به محض ِ وارد شدن ، چهره ی کریهش را دید که به استقبالش می آید . دستانش می لرزید اما سعی کرد به آرامی کیفش را باز کند .

حیاط ، پر از خون شده بود و کاشی ها ، با در ِ خانه همرنگ شده بودند . نشست روی زمین و منتظر شد صدای آژیر ِ ماشین ِ پلیس هم به صداهای ذهنش اضافه شود .

پانوشت : فکر کنم بیشتر از ۱۵۰ کلمه شد .

به دعوت ِ خانم شیدا می خواهم برای مسیح ، نامه بنویسم .

سلام مسیح

می گویند یک منجی روزی می آید و این جهان ِ زشت شده را مثل ِ روزهای اول ِ به وجود آمدنش زیبا می کند . از میان ِ این کسانی که قرار است منجی باشند ؛ سوشیانت ، مهدی و تو را می شناسم .

می گویند مهدی در یک جمعه می آید ، سوشیانت شنبه و تو یکشنبه ، یعنی دقیقا سه روز ِ اول ِ هفته .

مدتهاست حوصله ی هیچ چیز را ندارم ؛ نه من ، خیلی های دیگر را هم می شناسم که مثل ِ من هستند ، یعنی شده اند و همچنین چند وقتی است فکر می کنم اگر واقعا قرار باشد یکی از شما ها برای نجات ِ دنیا بیایید ، به عمر ِ نسل ِ ما نمی رسد و راستش را بخواهی ، به همین خاطر دیگر خیلی با این حرف ها کار ندارم .

ولی از بچگی از تو خوشم می آمد . نمی دانم ، شاید به دلیل ِ اینکه تولدت در فصلی است که من خیلی دوستش دارم و نمی دانم دیگر چه می توانم به کسی که بعضی ها می گویند منجی است بگویم و اگر باز هم راستش را بخواهی ، حرف کم آورده ام ، از بس که حرف دارم برای گفتن .

در آخر باید به تو بگویم اگر واقعا قرار است یکی از شما ها بیایید ، چرا الان نمی آیید ؟ مگر از این بدتر هم می شود ؟

کاش می شد جواب ِ این سوال ها را یک جوری می گفتی .

بهر حال ، سلام من را به دیگر منجی ها برسان مسیح جان

بدرود .

سیاوش از تهران

3/1/2009

" دقیقا یک هفته ست که از اتاق بیرون نرفتم " .

برای صدمین بار بود که این را روی کاغذی که کنارش بود می نوشت و در تمام این مدت در فکر این بود که چطور می تواند از شر طلبکارها راحت شود . هر چه داشت و نداشت را فروخته بود اما باز هم نمی توانست حسابش را صاف کند . گوشه ی اتاق در خودش جمع شده بود و فقط هر از گاهی برای دستشویی بیرون می رفت و سریع بر می گشت . به صاحب ِ مسافرخانه گفته بود اسمش سعید اکبری است و از شهرستان آمده و منتظر رفیقش است که قرار است از خارج بیاید و گفته بود از بس هوای تهران آلوده است ،  هر وقت می رود بیرون حالش به هم می ریزد و به همین خاطر تا آمدن رفیقش در اتاق می ماند .

تقریبا مطمئن بود که مسافرخانه دار حرفهایش را باور نکرده اما حدس می زد کاری به کارش نخواهد داشت و در نتیجه تا وقتی پول به اندازه ی کرایه اتاق دارد ، جایش امن است .

در تمام این مدت منتظر بود زنش بتواند پول طلبکار ها را جور کند و او از دست ِ آنها راحت شود . برای خودش تصمیم گرفته بود  با زنش به روستایی بروند و تا آخر ِ عمر فقط زندگی کنند . طرح ِ خانه هایی را می کشید تا هر کدام بهتر از آب در آمد ، در روستا ،  آنرا بسازند .

اتاقش تنها یک پنجره کوچک داشت که به زور از آن چیزی معلوم بود و البته چون به پشت ِ ساختمان باز می شد ، منظره ی خاصی هم برای تماشا کردن وجود نداشت .شب ها پنجره را باز می کرد و چند سیگار می کشید . این تمام ِ تفریح او در اتاق محل سکونتش بود .

 از صبح نزدیک به دو بطری بزرگ ، آب خورده بود . در ِ اتاق را باز کرد تا با رفتن به دستشویی از دل درد خلاص شود . به غیر از یک مرد که روی یک صندلی ِ کهنه نشسته بود ، کسی در راهرو نبود . از کنار مرد که می گذشت به نظرش آمد چه لباس مسخره ای پوشیده ؛ پیژامه آبی ، پیراهن ِ آبی و حتی زیر پوش ِ آبی ؛ نگاهش را از مرد برداشت و به طرف در ِ دستشویی رفت . در، نیمه باز بود و معلوم بود کسی داخل نیست ،  سرش را پایین انداخت و داخل شد .

در را پشت ِ سرش بست و سرش را بالا کرد تا دکمه شلوارش را باز کند ولی انگار که برق گرفته باشدش  ، شوکه شد ؛ یکی از طلبکار ها روی یک صندلی شیک و پشت ِ میزی نشسته بود و به او خیره شده بود . از دستشویی هم خبری نبود . تا آمد در را باز کند ، دو سه نفر از اطراف به زور گرفتنش و مانع رفتنش شدند . همگی شان سر تا پا سفید پوشیده بودند .

شروع کرد به فحش و بد و بیراه گفتن اما طولی نکشید که یکی از کسانی که سفید پوشیده بود ، سرنگی را به بدنش فرو کرد . نم نم بی حس شد و چشمانش بسته شد .

چشمانش را به آرامی باز کرد و همان طلبکارش را که در دستشویی دیده بود ، بالا سرش دید . یک مرد ِ سفید پوش هم کنار ِ طلبکارش بود و هی به او می گفت دکتر .

طلبکارش مدام می پرسید ، دیشب راحت خوابیده یا نه و او مات و مبهوت به طلبکارش نگاه می کرد و جوابی نمی داد . طلبکار می گفت قرار ست زنش بیاید بیمارستان تا ببیندش و گفت اگر درمانش به همین شکل پیش برود ، کمتر از یک ماه ِ دیگر مرخص می شود . او فقط مات و مبهوت به طلبکارش نگاه می کرد و حرفی نمی زد .

پانوشت : امتحانات این ترم کم کم دارد شروع می شود و فکر می کنم " اتوبوس آبی " تا دو ،  سه هفته حرفی نداشته باشد . تنهایش نگذارید  ... .

مرد : چرا فکر می کنی من خرم ؟

مرد : هی ... اگه نمیخوای عین آدم صحبت کنی گورمونو گم کنیم بریم خونه ها .

زن : خودت باعث میشی .

مرد : خودت باعث میشی .. خودت باعث میشی .. خودت باعث میشی !

زن : مامان من هر چی یادم داده مطمئنا بیشتر از ننه ی جناب عالی یادم داده .

مرد : هه ... آره والا

زن : مامان ِ من یادم داده بود اگه عاشق کسی هستم ...

مرد : خب

  -   : خب

زن : تو منو به این حال و روز کشوندی . تو .. تو .. تو

 ۲-

دختر : امروز چند شنبه ست ؟

دختر : نمی دونم تازگی ها چرا اینجوری شدم ، خیلی چیزا رو فراموش می کنم .

پسر : میخوای پیاده بشیم . فکر کنم پیاده زودتر برسیم .

پسر : آقا اگه میشه در عقب رو بزنین .

راننده : مگه اینجا ایستگاه ست که در رو بزنم . رسیدیم ایستگاه در باز میشه .

راننده : در رو نمی زنم . میخواستی تاکسی سوار شی تا هر جا خواستی پیاده بشی .

دختر : آقای راننده یه لحظه در رو بزنید پیاده میشیم .اگه میشه بزنید .

راننده : بچه پر رو میام عقب کار دستت میدم ها .

پسر : هوی یارو درست حرف بزن.

راننده : کم مونده تو بیای بگی درست حرف بزنم .

پیرمرد : آقای راننده حالا اگر میشه یه لحظه در رو بزنید . جوون اند شما کوتاه بیا .

راننده : آخه حاجی ..

راننده : به خاطر گل روی شما حاج آقا

مرد : چرا گریه می کنی ؟

- : تو رو خدا گریه نکن . بس کن دیگه .

- : باور کن همه چی تموم شد . همه چی . الان دیگه راحتیم .

مرد : نمی دونم چطوری به تو بفهمونم . اینجا بهترین جایی که بهش رسیدیم .

مرد : از حالا به بعد همدیگرو داریم . همین بس نیست ؟

زن : آره آره . اما چرا این شکلی چرا اینجوری باید همدیگرو داشته باشیم ؟

مرد : برا من که مهم نیست . این که با هم هستیم مهمه .

طلوع کم رمق و حتی بی رمق ِ آفتاب ، آغاز پنجمین روز ِ زمستان را خبر می داد . زمستان ، سرد شروع شده بود و سرد ادامه داشت . دانه های ریز و درشت برف آسمان ِ همیشه تیره ی تهران را سفید ِ سفید کرده بودند . کودکی آکاردئون بدست ، زیر بارش برف ، " ملودی شهر بارنی " را می نوازید تا شاید پول نهارش را در بیاورد . سنگفرش های خیابان ِ کشاورز ، خیس ِ خیس بود و هر آن بیم ِ لیز خوردن و افتادن وجود داشت .

ابتدای این خیابان ، بیمارستانی بود که پارس نام داشت ، بیمارستانی با راهرو های پیچ در پیچ و طولانی . یکی از این راهرو ها ، اتاقی داشت ، اتاقی که قلبی در آن از کار افتاده بود . قلبی که چند ساعتی از ایستادنش می گذشت ، یکی از پر احساس ترین ِ قلب ها بود . قلب ِ از کار افتاده سالها در سینه ی " اکبر رادی " می تپید و حالا ، تپیدن را از یاد برده بود .

اکبر رادی ، یکسال است که نیست . او که " ملودی شهر بارانی " ، "در مه بخوان " ، " منجی در صبح نمناک " ، " شب روی سنگفرش خیس " و ... را نوشت و ما خواندیم .

" بهرام بیضایی " برای رفتن او بهترین را گفت :

اکبر رادی ، شخصیتی که کمتر اهل رفت و آمد به محفل و انجمن بود ، همواره به پیروی از شغل اجتماعی اش یک معلم بود ؛ معلمی که در مدرسه به دانش آموزانش ادب پارسی می آموخت و به مخاطبان ادبیات نمایش ایران هم درس چگونه نوشتن می داد .

پانوشت : امروز و فردا همه از اکبر رادی خواهند نوشت ؛ ما هم می خوانیم و آهی می کشیم که حیف شد رفت ... حیف .

پانوشت : وب سایت " مجموعه فعالان حقوق بشر " چند روزی ست به دلیل هک و حملات اینترنتی مکرر و سازمان یافته از جانب .. قابل دسترسی نمی باشد . فعالیت حقوق بشری برای جه کسانی خوشایند نیست ؟